Why?

Ensíname a soñar, ensíname a voar. Quero estar por riba de todo o bo e de todo o malo, quero ser o amencer e a túa noite, quero ser un espello no que sorrir cada mañán, a parada en medio do arduo camiño, esa nota que adorna a peza. Existe un extraño pracer no silencio, onde xogamos a facer as nosas vidas sen decir nadae dincido todo , xogando a compoñer as nosas pezas, os nosos acordes, coidando non saierse do pentagrama polo camiño, xogando a elevarse en imposibles agudos e graves inlogrables. Quero que me ensines a voar, a soñar. Porque non?
Quero sentir os primeiros rayos de sol dun dia de primavera ao teu lado, as pingas de choiva esbarar, escorregar polas miñas meixelas , sentir os meus ollos pestanexar en contra dun vento afuracanado. Xoguemos a ser a tormenta e o clicón, a bomba e e o cañon, o xuez e o verdugo. Quero amanecer sen patria e sen bandeira, solo ao teu lado, solo quero estar donde estés ti. Ensiname a voar, alto, moi alto, que poda tocar a lúa e deitarme nas nubes para contemplar o mundo dende arriba.