Todos tenemos en nuestro interior un poco de oscuridad, mezquindad, crueldad y cinismo que pugna por salir en todo momento. Algunos aprovechan para cebarse con sus más allegados, otros alcanzan sus metas alzándose sobre cualquier otro que las comparta, hay quienes cargan su amargura sobre hombros ajenos y también quienes apuntan con la flecha de su maldad a todo aquel que osa enfrentarse a él. Pero algunos, movidos por algún atisbo de bondad y por la poca educación que podamos haber recibido de esta pútrida y corrupta sociedad, descargamos nuestros pesares en palabras, en ciudades literarias, en mundos ficticios de prosa y verso en los cuales, sólo el ignorante, corre el peligro de perderse.

viernes, 5 de marzo de 2010

Morriña


A miudo sentimos extrañeza, añoranza, como unha espiña
clavada no corazón , e que so a presenza de determinadas persoas pode calmar. Anelamos bicos e abrazos, sorrisos, lágrimas, miradas, palabras e silencios. Podese amar o silencio e tamén a distancia, pódese amar aquelo que produce as feridas máis grandes, e odiar aquelo que nos prodce maior felicidade. Endemia desta sociedade nosa. Recordo e olvido camiñan xuntos, collidos da man pola avenida da amargura e da insolidaridade, regueiros de individualismo colectivo e inhumanidade que atesoran os mellores sorrisos e as máis estupendas alegrías para compartilas con absurdas autoreflexións interiores. Pero sempre que a soidade me acose, que o silencio me pese máis do debido, sempre que a dor se torne excesivamente insoportable, recordareite para que volva a min a túa extrañeza, añoranza, a morriña que tanto me calma. Porque añorar sempre é mellor que rendirse.

1 comentario:

  1. Un blog da terra. Moi bo.
    Que decir da morriña, un vacio interior importante que e dificil de levar.

    Un saudo.

    ResponderEliminar