Todos tenemos en nuestro interior un poco de oscuridad, mezquindad, crueldad y cinismo que pugna por salir en todo momento. Algunos aprovechan para cebarse con sus más allegados, otros alcanzan sus metas alzándose sobre cualquier otro que las comparta, hay quienes cargan su amargura sobre hombros ajenos y también quienes apuntan con la flecha de su maldad a todo aquel que osa enfrentarse a él. Pero algunos, movidos por algún atisbo de bondad y por la poca educación que podamos haber recibido de esta pútrida y corrupta sociedad, descargamos nuestros pesares en palabras, en ciudades literarias, en mundos ficticios de prosa y verso en los cuales, sólo el ignorante, corre el peligro de perderse.

lunes, 4 de enero de 2010

Azul



Ollos de azul e auga,
vagalumes tristes de mar embravecido 
templos sabios e con esperanza,
luceiros do tempo envellecidos.

Espellos da alma pura e sinceira,
Regato de penurias cantareiro,
Porta de alegrías duradeiras,
Camiños de futuro incerto.

Círculos de xeo escurecido.
mundos de soños e zafiros
Ollos de azul e auga,
son o aire que respiro.

1 comentario:

  1. " el aire que respiro" ese texto me ha parecido, obviamente turquesa. puro y total. :) bello sigue escribiendo asi que yo seguiré leyendote.
    el mejor de los saludos. te invito a mi mundo.

    ResponderEliminar