Todos tenemos en nuestro interior un poco de oscuridad, mezquindad, crueldad y cinismo que pugna por salir en todo momento. Algunos aprovechan para cebarse con sus más allegados, otros alcanzan sus metas alzándose sobre cualquier otro que las comparta, hay quienes cargan su amargura sobre hombros ajenos y también quienes apuntan con la flecha de su maldad a todo aquel que osa enfrentarse a él. Pero algunos, movidos por algún atisbo de bondad y por la poca educación que podamos haber recibido de esta pútrida y corrupta sociedad, descargamos nuestros pesares en palabras, en ciudades literarias, en mundos ficticios de prosa y verso en los cuales, sólo el ignorante, corre el peligro de perderse.
lunes, 22 de febrero de 2010
Shh.
Non se escoita nada e nada se vai escoitar. Decidín que o mellor de todo é quedar calado, que de nada serve contalo. Tomei a decisión de calar, de calar por non sufrir e por non hundirme a min mesmo. Non vou deixar que sexan as miñas palabras as que me conduzan ao abismo, non vou a autodestruirme de tan vil maneira. O silencio é e será o meu único acompañante, nun mundo no que o más minimo susurro pode convertirse na túa cadena perpetua.
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
No hay comentarios:
Publicar un comentario