Todos tenemos en nuestro interior un poco de oscuridad, mezquindad, crueldad y cinismo que pugna por salir en todo momento. Algunos aprovechan para cebarse con sus más allegados, otros alcanzan sus metas alzándose sobre cualquier otro que las comparta, hay quienes cargan su amargura sobre hombros ajenos y también quienes apuntan con la flecha de su maldad a todo aquel que osa enfrentarse a él. Pero algunos, movidos por algún atisbo de bondad y por la poca educación que podamos haber recibido de esta pútrida y corrupta sociedad, descargamos nuestros pesares en palabras, en ciudades literarias, en mundos ficticios de prosa y verso en los cuales, sólo el ignorante, corre el peligro de perderse.

jueves, 7 de octubre de 2010

Forte.

Cando o ceo este anubrado, cheo de nubes negras, cando as túas bágoas sexan as únicas pingas que mollan o chan, cando todo o que te rodea semella negro, recorda os meus ollos, recorda a miña man suxtando a túa. Por moi mal que te sintas, alí onde vaias eu estarei para apoiarte, para sufrir contigo, para soportar unha parte da túa dor. Sempre, absolutamente sempre, suxetarei a túa man, aínda que eso supoña caer contigo ao máis profundo dos abismos, á máis lacerante das dores, á máis cruel das torturas. Eu nunca xamais te soltarei e suxetareite, sempre ben forte.

3 comentarios:

  1. Como se nota que ven o mal tempo, xuntar as mans e o corpo serve para manternos vivos e evitar este frio que golpea a terra.

    Un saudo.

    ResponderEliminar
  2. Cando as túas bágoas inunden o mundo, lémbrate de min e atrápao. Atrapa ese recordo porque eu, igual ca el, estarei ahí.

    ResponderEliminar
  3. Very decorated blog and nice photo collection.

    ResponderEliminar