Segredo.

Sempre souben que todo remataría nun tráxico final. Puden velo nos teus ollos, nas túas caricias, nas túas mans que sen darse conta, lixan da miña pel o amor que antes lentamente depositaras. Os teus atrevidos beizos mostranse agora distantes e fríos, reticentes, culpables, gardiáns dun perigoso e lacerante segredo. Cada minuto, cada momento de felicidade real converteranse no recordo dunha noxenta e desprezable mentira, cada regalo nun soborno, nunha humillacíon tácita recurrente e irracional.

Sempre houbo unha parte de ti escondida no fondo dun abismo, un atisbo de oscuridade que tarde percibín asomarse.

Desesperanza, desprezo, hipocresía, engano, veleno, mentiras, un baúl de falsos recordos e o que gardabas baixo esa felicidade e desexo desenfrenado nuncao descrubrín ata que dedidiches mostralo nun áxil movemento, nun toque sutil de batuta. Nesta orquesta que é a vida, cada un toca un instrumento, cada un ocupa o seu lugar. Ti para min foches dulce violín e frauta melodiosa, tubra retumbante e base de contrabaixo, solemne piano e exquisita arpa, mais agora que perdín o norte, o sur, o oeste e o este, resultas para min un enigma, unha ecuación matemática sen solución, un descoñecido sen patria nin bandeira, sen rumbo nin lugar. Eres o meu escuro segredo, a miña penitencia, o reflexo das miñas faltas,a imaxe da miña culpa. Rompeches todo o que construiras sen miramentos, e a pesar diso, o teu recordo prevalecerá por enriba de todas as cousas, alén de toda circunstancia, pois a pesar de todo, a nosa historia, foi, é e será a miña mentira preferida.