Tozudez

Quedeime solo, esperando a que viñeras a salvarme, que me axudaras a saír deste pozo sen fondo. Mentras os engranaxes do reloxo se deslizan sobre os seus eixes sen fin, as agullas avanzan nunha guerra de antemán gañada e a melodía do tempo se desliza entre os nosos brazos; eu miraba pola ventá esperando verte aparecer nalgún momento, para acollerte dentro dos meus brazos e darche a benvida á miña vida de novo. Quedeimo esperando horas e anos, avellentando sobre a mesma silla, vendo cada día un novo ocaso mentras o meu se achega apremiante. Esperei cada día e cada noite verte aparecer pola porta e bicarme como moitas veces fixeras antes,e non obstante a porta sigue igual de pechada ca sempre. Quedeime solo esperando a que viñeses a salvarme deste profundo buraco sen final. Quedeime esperando a que me rescatases sen decatarme de que ti caías comigo. Quen nos vai salvar agora?