Son tempos difíciles para os soñadores, son tempos difíciles para os inocentes. Vivimos nun mundo cruel, espantoso, abominable, donde cada horror se superpón nunha lista de barbaries que calqueira cerebro sensible estouparía ao ler. Os nosos ollos acostumbraronse á violencia como un fillo se acostumbra á cara da súa nai. Nacemos rodeados de ríos de sangue na máis insospeitada película infantil, para logo, escandalizarnos cando unha parella se bica en público. A ética desta sociedade é tan hipócrita, abrasadora, intransixente e pechada que calqueira apertura de miras se interpreta como un símbolo de revelión e falta de respeto. Non nacemos para pensar por nos mesmos, nacemos nun mundo predeseñado para que os nosos pensamentos estén dirixidos por un sinfín de persoas descoñecidas, anónimas e irrecoñecibles que semellan atender as nosas necesidades como se nos coñecesen dende o inicio da nosa miserable existencia. Non corren tempos de amenceres de película romántica, nin tampouco bicos dun primeiro amor que endexamais seremos quen de esquecer,olvidar ou enterrar. Prohibidos quedan as miradas furtivas, os sorrisos de meigallo, as caricias suaves polo contorno da nosa espalda, os susurros de amor incondicional ao oído mentras se fai o amor. Escándalo para aqueles que se atrevan a querer, a amar, a anelar. O mundo dos privilexiados queda vetado para aqueles que alberguen algún tipo de sentimento, o xeo é o único que entenden e o único que necesitan para sobrevivir. Vivimos encerrados en xaulas de cristal, de cemento; vivimos en un mundo que pouco a pouco se vai enterrando baixo cada horror vivido, baixo cada crime cometido. Un mundo que fai tempo deixei de soñar, pois non corren tempos para soñadores, pois o seu único destino está no inferno da felicidade, palabra que hoxe en día moitos descoñecen e que aínda máis morrerán sen coñecer.
No hay comentarios:
Publicar un comentario